Na negen jaar is het dan zo ver; ik ben eindelijk klaar met mijn studie. Voor een starter op de arbeidsmarkt is mijn CV redelijk uitgebreid. Ik liep diverse stages (waaronder in het buitenland), bezit een diploma Sociaal Pedagogisch Werk, een propedeuse aan de lerarenopleiding, studeerde aan twee universiteiten, bezit een Bachelor Geschiedenis en een Master Gouden Eeuw studies. In april van dit jaar dacht ik nog: ‘dit wordt een makkie’. Helaas klapten alle grote banken in elkaar. Dit betekende voor mij (en mede-alfa’s) zoveel als; ‘voor jullie geen plaats meer op de arbeidsmarkt’. Want, cultuur en onderwijs sneuvelen in tijden van crisis als eerste. Na een zoektocht van vijf maanden – en slechts één uitnodiging voor een sollicitatiegesprek – is het dan toch gelukt: ik heb een mooie baan gevonden als publieksbegeleider in de Tweede Kamer. De hele dag over geschiedenis en politiek praten: mooier kan gewoon niet!
De zoektocht naar een ideale baan – wat later neerkwam op ‘überhaupt een baan’ – verliep niet bepaald gladjes. Ten eerste werden sommige brieven gewoonweg niet beantwoord. Laat staan dat er een reactie volgde op de vraag; ‘waarom ik dan wel niet op gesprek mocht komen?’. Soms kreeg ik na bellen en schrijven wel een berichtje. Deze emails bevatten allemaal exact dezelfde boodschap; ‘Helaas moeten wij u mede delen dat u het niet bent geworden. Eén van de andere kandidaten past namelijk beter bij het functieprofiel’. Of zoals de gemeente Zeist berichtte; ‘De vacature is inmiddels intern opgelost, toch bedankt voor uw reactie’. Ik kwam er al snel achter; als werkzoekende heb je geen rechten…
Soms waren de reacties uitgebreider en in enkele gevallen zelfs redelijk komisch. Zo vertelde de Raad van de Kinderbescherming mij – let wel: na het afronden van een pedagogische opleiding en enkele jaren werkervaring in de jeugdzorg -, dat ik te weinig affiniteit zou hebben met de doelgroep. Een uitzendbureau voor administratief werk kon mij evenmin helpen. Want: alleen met een secretaresseopleiding kun je bellen, typen en agenda’s bijhouden. De meest bijzondere reactie kwam echter van ROC Zadkine. Na mij een email te sturen met een aanbieding voor een baan, volgde een dag later een tweede mail. Hierin stond dat er helaas een foutje was gemaakt en dat een andere kandidaat (inderdaad) beter paste bij het functieprofiel.
Na verschillende mislukte sollicitatiepogingen, probeerde ik het in maar weer de zorg – jawel: dortorandus billenwasser -. Bij Randstad werden mij direct enkele diensten beloofd, die twee dagen later weer werden ingetrokken. Uiteindelijk mocht ik dan toch een avond aan de slag. Ik ging naar Maarssebroek om te werken in een tehuis voor mensen met een verstandelijke beperking. Bij aankomst werd mij verteld dat ik die avond heláás alleen werkte. Vervolgens kreeg ik kort te horen welke bewoners agressief of brandgevaarlijk waren. -‘oja, als er iets is kun je bellen met de buren, maar daar staat ook een uitzendkracht’ -. Ik moest (hoewel onbevoegd) medicijnen uitdelen en stopte mensen zonder tillift in bed. Mijn rug was aan het einde van de avond gebroken en mijn portemonnee ook. Voor dit werk moest ik namelijk een ‘verklaring omtrent gedrag’ aanschaffen, á dertig euro (wat Randstad niet wenste te betalen..!). Gelukkig verliep mijn gesprek in de Tweede Kamer prima en kon ik Randstad na die ene avond gedag zeggen.
Uiteindelijk is mijn nieuwe baan geen puur geluk. Toen ik nog op het MBO zat heb ik diverse ‘sollicitatielessen’ gevolgd. Bovendien heb ik verschillende diploma’s behaald en twee jaar stage gelopen. Maar, hoe zit dat met mijn collega-alfa’s? Krijgen al die afgestudeerde historici, neerlandici, taal -en cultuurwetenschappers, filosofen, anglofielen en kunsthistorici (zonder uitgebreid CV en stages) dan ook een baan? Ik vrees (en weet) dat het voor hen heel lastig is. De kranten staan vol met berichten dat MBO-ers, die uitvallen door de economische crisis. Gelukkig wordt deze ‘onderkant’ van het onderwijs heel goed opgevangen. De MBO-raad stuurt aan op speciale begeleidingstrajecten en er komt extra geld om deze groep te laten door leren. Was het voor WO-ers maar zo makkelijk. Geen geld om verder te studeren en al helemaal geen begeleiding op de arbeidsmarkt. Verplichte stages voor studenten aan de universiteit en gewoon een beetje meer aandacht voor deze groep (net iets meer dan vier uur college per week), zou absoluut geen kwaad kunnen.
5 Reacties
Stage lopen is problematisch voor veel WO-opleidingen.
Zoals je zelf wel weet, kost het WO collegegeld niet niks. Om daar dan in plaats van vakken voor te volgen (waar je voor betaalt), je er een stage van 6 maanden (onbetaald natuurlijk) moet gaan lopen, waartijdens je normale bijbaan niet meer aan kan houden, kost dat gewoon te veel geld. Maar tegelijkertijd is het in Nederland dan onmogelijk om ná je studie (of tussen opleidingen in) een stage te lopen. Je moet nl. altijd met je bewijs van inschrijving aankomen.
In Duitsland is dat anders. Is een voor- en nadeel tegelijk. Omdat een stage hier IETS betaalt en je het na je afstuderen (waarvan de gemiddelde leeftijd hier overigens ongeveer rond de 30 ligt, I am not kidding) kan doen, kan je sowieso altijd een stageplaats vinden. En er zijn heel veel leuke en interessante stageplaatsen, waar je dan in ieder geval (vaak gemiste) werkervaring mee kan opdoen. Je moet er wel zelf voor in de buidel tasten, omdat geen mens met 400 tot 600 euro per maand rond kan komen, natuurlijk. Maar het is beter dan niks. Zo hou je jezelf tenminste bezig, doe je aan cv-building en zweef je in ieder geval binnen een bepaalde arbeidsmarkt rond.
Nadeel is natuurlijk dat veel bedrijven bewust alleen maar stagairs aannemen/ aan willen nemen. Want die zijn zo lekker goedkoop.
Hè, ik moest echt even reageren, want de banenmarkt heeft mij ook tijden parten gespeeld. En probeer het maar eens in een land waar ze sowieso niet geloven dat ik de taal foutloos in woord én geschrift beheers.
Overigens klinkt je baan echt GENIAAL en FANTASTISCH. Wat is het met de vrouwen Abels dat die op droombanen stuiten?
Suuuucces!!
Marieke’s baan is een stuk meer een droombaan dan die van mij hoor Roos! Ik heb natuurlijk niks te klagen hoor, maar zou ook wel de hele dag over literatuur willen praten!
had ook wel weat toe te voegen: qua gebrekkige rechten voor de werkzoekende spant Engeland echt de kroon. Zelden krijg je een reactie als je bent afgewezen, en anders een standaard emailtje, nooit zou je reiskosten vergoed krijgen voor een sollicitatiegesprek, en zelfs na een gesprek is de manier van afwijzen ‘niks meer van je laten horen’. Dan valt Nederland nog best wel mee!
Wat leuk dat jullie mijn website hebben gevonden!
Wat betreft de stages: ik denk dat het allemaal best te organiseren is binnen de studietijd. Volgens mij zou het voor studenten aan de universiteit heel leerzaam (en nuttig) zijn om niet een vak (7,5 of 10 ects), maar een parttime stage gedurende de tijd van een blok of semester te volgen. Ik denk dat het HBO-systeem daarbij als voorbeeld zou kunnen dienen voor de Nederlandse universiteit. Het is daar namelijk heel normaal dat studenten studiepunten krijgen voor een stageperiode, in plaats van het volgen van een vak. Voor veel van deze stages geldt zelfs een stagevergoeding, die je bovenop je studiefinanciering ontvangt. Veel bedrijven geven namelijk graag een kleine vergoeding, omdat dit de student motiveert en betrokken houdt bij het stagebedrijf. – Misschien zou een beetje subsidie nog eens voor extra stimulans zorgen.. – Toen ik op het HBO zat liep ik een jaar lang, één dag in de week stage en ontving daar uiteraard studiepunten voor. Daarnaast had ik voldoende tijd om te werken. Bovendien zijn er al verschillende universitaire studies waarvoor een stage verplicht is (denk aan TCS). Ook hier is het te organiseren: waarom bij de andere letterenrichtingen dan niet?
En, als hogeropgeleide een baan vinden in het buitenland is helemaal verschrikkelijk! Ik heb met jullie te doen.. Als een Duitser of Engelsman ook maar een beetje Nederlands spreekt wordt hij of zij direct aangenomen in Nederland. Want: (westerse) buitenlanders die überhaupt weten dat Nederland bestaat, vinden wij geweldig. Heel oneerlijk… Succes met zoeken!
Kom, kom dames, niet zo somber! In de jaren tachtig was er ook geen werk (zei de o.l.), maar met een beetje creativiteiten bereidheid om laag op de ladder te beginnen komt het echt wel goed. Van de B-wetenschappers, cijferaars en cententellers moeten we het echt niet heben in onze samenleving, dus binnenkort is er weer grote vraag naar meer diepgang
Ik ben het met je eens wat betreft de stages Mariek! Zou echt een heel goed idee zijn, goed voor je CV, om contacten te leggen en om je een beetje een idee te geven van het leven buiten de academische zeepbel.
Je hebt gelijk pap! En niemand van ons zit werkeloos thuis. In ieder geval tot de kerst..