Voor sommige studenten zullen deze activiteiten daadwerkelijk voor de geprezen ontwikkeling zorgen; als ex- bewoner van diverse studentenhuizen heb ik echter ervaren dat de bijeenkomsten van jaarclubs, disputen en besturen vooral voor veel gezelligheid en nog meer studievertraging zorgen. Hoewel de slager profiteert van goed opgeleide docenten, politici, artsen en advocaten, hoeft hij niet mee te betalen aan de borreltijd van studerend Nederland. Mbo-studenten zoals toekomstig slagers, bakkers en verpleegsters krijgen immers ook geen extra studiejaren -en geld om zich te ontwikkelen op het maatschappelijk vlak. Zij doen naast hun studie bestuurservaring op bij de scouting of voetbalvereniging en betalen zelf hun reis naar het buitenland, die hen de nodige ontwikkeling verschaft.
 
Uiteraard kan er in het hoger onderwijs de nodige studievertraging ontstaan. Op kamers gaan wonen in combinatie met een moeilijke studie aan een hoge school of universiteit en een druk sociaal leven vergt veel van een mens. Meerjarige studievertraging hoeft echter niet te worden betaald door de samenleving, maar door de student zelf. Daarbij kan de nodige studiedruk een stimulans geven en meer snelstudenten en daarmee echte doorbijters te creëren.
Tot slot; een afgestudeerde loodgieter of verpleegster is een jaar of 19 oud als hij of zij gaat werken.

Geschreven door geschiedenisstudent, die binnen vier jaar haar bachelor en master haalde, en daarnaast (vrijwilligers)werk deed.

Bent u na het lezen van dit artikel geïnteresseerd geraakt in de Goudse klopjes? Bestel dan nu het boek “Tussen sloer en Heilige”.

U kunt voor uw bestelling mailen naar contact@mariekeabels.nl of het boek online bestellen (ook als download pdf voor de e-reader) bij Lulu.com

Kloppen of geestelijk maagden waren Noord-Nederlandse katholieke vrouwen, die een religieus leven in de wereld leidden. De vrouwen stonden onder bescherming van een priester en werden door hem begeleid in het dagelijkse en spirituele leven. De vrouwen werden doorgaans ook wel klopje genoemd omdat zij als geestelijk maagden hun hart alleen voor Jezus lieten kloppen.

Aan de basis van het kloppenleven liggen de diverse anti-katholieke maatregelen die de gereformeerd-gezinde overheden in de Noordelijke Nederlanden vanaf 1573 namen. Openbare misvieringen werden verboden en kloosters werden gesloten, waardoor het voor vrouwen met een religieuze roeping niet meer mogelijk was om een leven als non te leiden. Het kloppenleven vormde voor deze vrouwen een aantrekkelijk alternatief en werd binnen korte tijd dan ook uitermate populair. In de geschiedschrijving is er helaas weinig aandacht besteed aan speciale groep vrouwen. Bovendien hebben historici een nogal eenzijdig beeld over deze katholieke maagden geschetst. Kloppen zijn doorgaans als zedige, afhankelijke, in het zwart geklede en uiterst gehoorzame vrouwen geportretteerd.

Marieke Abels stelt het oude kloppenbeeld in de historiografie drastisch bij. Zij doet dit op basis van nauwgezet onderzoek naar het zeventiende-eeuwse kloppenleven in twee Hollandse steden: Gouda en Haarlem. Ze komt tot de conclusie dat het vrouwelijke geestelijk leven in de wereld veel zelfstandigheid en keuzevrijheid bood. Daarbij zijn er diverse kloppen geweest, die als zelfbewuste en betekenisvolle vrouwen voor de contrareformatie kunnen worden omschreven. Abels heeft het Goudse en Haarlemse kloppenleven zowel vanuit historisch als kunsthistorisch perspectief benaderd, waardoor er een verrassende kijk op de rol van deze bijzondere vrouwen in de kerk is ontstaan.

Een guitig accent kan best gezellig staan en dient – ter behoud van de (streek)taal – zelfs te worden gekoesterd. Zelf ben ik wel een liefhebber van accenten: dit voert zo ver, dat het nabootsen van dialecten een geheime hobby van mij geworden is. Een rare tongval heeft iets vertrouwds en zorgt er daarnaast voor, dat ik mij niet hoef te schamen voor eigen kleine taalslippertjes. Zelf spreek ik wel aardig ABN. Ooit kreeg ik van een carnaval vierende Brabander te horen dat ik precies zo sprak als in Goede Tijden Slechte Tijden: best netjes lijkt me. – Ik weet trouwens nog steeds niet of dit als compliment bedoeld was..? -

Hoewel ik (volgens Brabant) een ABN-sprekende dialecten-liefhebber ben, krimp ik toch telkens ineen bij het horen van een ‘hun zijn groter als mij’. In mijn hoofd gaan er dan alarmbellen rinkelen. Ik krijg het vervolgens erg warm en pers heel zachtjes een ‘zij’ gevolgd door ‘dan ik’ over mijn lippen. Ondanks de ontstane kortsluiting durf ik de gehundicapte nooit aan te spreken op de taalfout. Ik ben namelijk erg bang voor boze of beledigde reacties. Het liefste zou ik echter gaan gillen en daarna heel hard roepen: ZIJ  ZIJ ZIJ!

Kloppen waren katholieke vrouwen uit de Republiek - die na het kloosterverbod van 1581 – een zelfstandig en maagdelijk leven in de wereld leidden. Klopjes behoorden niet binnen de officiële kerkelijke structuur, maar waren ondanks hun niet-erekende positie, van groot belang voor de katholieke missie in de Noordelijke Nederlanden. De maagden stonden onder bescherming van een priester (ook wel biechtvader genoemd) die hen zowel in het dagelijks leven, als op het spirituele vlak diende te begeleiden. Klopjes werden ook wel geestelijk maagden, bagijnen, jezuïtinnen, geestelijk dochters, kwezels of klopzusters genoemd.

In de historiografie is er veel aandacht besteed aan het kloppenleven. Daarbij is echter vooral gebruik gemaakt van idealiserende literatuur en bronnenmateriaal, zoals regelgeving die werd opgesteld door de biechtvaders. Door het gebruik van dergelijke bronnen is er helaas een eenzijdig beeld over het kloppenleven ontstaan. Klopjes zijn veelal als sober, uiterst spiritueel en gehoorzaam omschreven. In het onderzoek naar Haarlemse en Goudse kloppen is echter gebleken, dat er een grote spanning is geweest tussen deze gewenste orde en de geleefde kloppenpraktijk.

Het verhaal over Haarlemse en Goudse kloppen wordt in eigen beheer uitgegeven en verschijnt begin 2010. Mocht u interesse hebben in een exemplaar dan kunt u een email sturen naar contact@mariekeabels.nl  De kosten voor het boek liggen rond de vijfentwintig euro.

De drang naar controle en een correcte bronvermelding lijkt na een vierjarig studietraject aardig vanzelfsprekend. Helaas ontdekte ik afgelopen week, dat de grondbeginselen van P. de Buck buiten de historische wereld, nog niet geheel bekend zijn. Mijn column ‘Nieuw op het Binnenhof’ (waarin ik een aantal scherpe observaties over mijn werkplek optekende) besloot ik – na enkele aardige reacties – aan te bieden aan het personeelsblad van mijn bedrijf. De redactie belde mij op, vond het stukje interessant en wilde het plaatsten.  Er moesten echter wel wat zaken worden veranderd, voordat het stuk zou kunnen worden gedrukt. Een redactrice ging daarom met de column aan de slag. Uiteraard mocht ik de wijzigingen goedkeuren voordat het geheel richting de drukker zou gaan.

Ik ontving enkele uren na het telefoongesprek de herschreven column en zag tot mijn verbazing dat alle scherpe randjes van het stuk waren afgehaald – de redacteur had met ‘pijn in haar hart’ moeten schrappen -. Mijn kritische noot over het archaïsche ambtenarenuniform, zou wat gevoelig kunnen liggen en daarom had de redactrice besloten het slot ‘gewoon maar weg te laten’. Ik hoefde mij daar trouwens geen zorgen over te maken, want ‘de lezer zou het écht niet missen’. Het blaadje was trouwens ook meteen maar naar de drukker gestuurd, want tja, iedere redactie heeft nu eenmaal met een deadline te maken…

En nu sta ik daar, braaf en breedlachend – jawel er is ook een foto gemaakt – op de achterkant van een (in Den Haag ) breed gelezen personeelsblad. Ik vind mijn nieuwe baan ‘gewoonweg geweldig en schreeuw het van de daken!’. Misschien zijn er fractiemedewerkers, ambtenaren, ministers of staatssecretarissen die zich afvragen wie deze ó zo vlijtige en attente nieuwe werknemer is? Mogelijk hebben zij mij zelfs stiekem even gegoogeld. Ik hoop dat ze dan doorklikken naar de originele column en constateren dat ik mijn baan inderdaad erg leuk vind, maar dat ik wel ietsje meer kan, dan lief lachen en schattige stukjes tikken. Ik heb Zoeken en schrijven van P. de Buck namelijk wél gelezen…

Niet alleen mijn dagbesteding, maar ook de stad waarin ik werk is totaal anders dan het studentikoze Utrecht. Den Haag – en dan vooral mijn werkterrein: Het Binnenhof- wordt namelijk bevolkt door ambtenaren. In Den Haag geen Hemaworsten en boterhammen met kaas maar dure lunches op het Plein, die worden genuttigd door mannen en vrouwen in nog veel duurdere maatpakken. Waar de terrassen in Utrecht op vrijdagmiddag vol zitten (met mensen in vrijetijdskleding), zijn ze in Den Haag – op een paar chauffeurs en beveiligers na – zo goed als leeg. Utrecht leeft in de nacht en gedurende het weekend, terwijl Den Haag overdag en tijdens werkdagen bruist.

Hoewel de verschillen met het vertrouwde Utrecht groot zijn, is mijn nieuwe leefterrein zeker niet oninteressant. Ik zit als publieksbegeleider achter de informatiebalie van de Tweede Kamer en geef rondleidingen en inlichtingen aan ambtenaren en bezoekers. Ik krijg lastige pubers, langzame bejaarden, wanhopige burgers, vragende politici, ijverige schoolmeisjes, stinkende krakers en diverse fractiemedewerkers – van links tot rechts – aan mijn desk of in mijn ‘tourgroepje’. Als publieksbegeleider ben ik het directe aanspreekpunt en geef ik antwoord op zeer uiteenlopende vragen; ‘Waar is de w.c ?’of ‘Hoe komt een nieuw wetsvoorstel tot stand?’ of ‘Hoeveel verdient een minister?’ of ‘Hoeveel verdient u?’of ‘Waarom moet ik van de Tweede Kamer doorwerken tot mijn 67ste!?’ of ‘Wat vindt u van Geert Wilders?’ Het is vervolgens mijn taak om (soms subtiele wijze) antwoord te geven aan de vragensteller of hem/ haar door te verwijzen.

Naast de veelzijdigheid is mijn allereerste werkplek vooral ook zeer bijzonder. Ik schrik nog steeds een beetje als ik vrolijk wordt begroet door bekende politici zoals Jan Marijnissen, Mark Rutte of minister Donner. Daarnaast is het ontzettend leuk dat ik groepen bezoekers mag begeleiden op de publieke tribune. Ik zit met mijn neus boven op het debat en zie als pasafgestudeerde historica allerlei zaken, waar mijn mede(ex)studenten alleen maar over kunnen dromen (of lezen). Bovendien bezit ik als kamerbewoner (ja zo heet het echt) over een pasje dat mij toegang verschaft tot alle hoeken en gaten van het Binnenhof. Met deze ‘gouden ticket’ is een spontaan bezoekje aan de Oude Zaal, de Handelingen Kamer of struinen door de wandelgangen gewoon mogelijk.

Aan mijn nieuwe baan zit echter één groot minpunt … Ik moet een uniform aan… Utrecht kan ik inruilen, lange treinreizen overleef ik en vroeg opstaan valt te leren. Het vormeloze en seksloze mantelpakje blijft echter lastig. Het tenue (compleet met sjaaltje, bloes, rok, colbert en bedrijfspanty) doet het meeste denken aan een V&D uniform, waarvan ik als kind al dacht ‘Jezus! Je zult daar de hele dag in moeten lopen..’. Gelukkig is mijn pakje nog niet klaar en zolang de kleermaker nog bezig met mijn bestelling, kan ik nog even in mijn eigen fijne kleren genieten, van deze leuke, nieuwe en interessante baan op het Binnenhof.